Bizimle iletişime geçiniz

BOLD ÖZEL

Tutuklu yönetmen Terzioğlu yürüyemiyor, konuşamıyor ve kafasını tutamıyor

“Onu görünce şok oldum” diyen Esra Terzioğlu eşinin son durumunu anlattı: “Tekerlekli sandalyedeydi, karşımda gözlerini açamıyor, konuşamıyordu. Acilen hastaneye sevk edilmeli.”

SEVİNÇ ÖZARSLAN

BOLD ÖZEL – 21 aydır Silivri 7 Nolu L Tipi Cezaevinde bulunan yönetmen Fatih Terzioğlu’nun sağlık durumu gün geçtikçe kötüleşiyor. Eşi Esra Terzioğlu, bir aydır sürekli kusan eşinin son halini görünce çok kötü olduğunu söyledi. Terzioğlu, “Berbat bir haldeydi. Dehşet derecede çok kilo vermişti. Konuşamıyordu. Benimle konuşurken gözleri kapanıyordu.” dedi.

15 dua mesajı gerekçe gösterilerek tutuklanan ve 6 yıl 3 ay hapis cezasına çarptırılan Fatih Terzioğlu, Ramazan Bayramı’ndan sonra hastalandı ve sürekli kusmaya başladı. Bir ay içinde iki kez cezaevi kampüsü içindeki hastaneye götürülen Terzioğlu serum verildikten sonra tekrar hapse gönderildi. Kanındaki iltihap oranı bir haftada 19’dan 38’e çıkan Terzioğlu’na henüz bir teşhis konulmadı. Ailesinin dışarıda tam teşekküllü bir hastaneye götürülmesi taleplerine cevap verilmedi. Cezaevi hastanesine götürüldüğü için de şu anda tek başına karantinada. Sürekli kustuğu için ilaç içemiyor. Zayıflıktan dişleri dışarıya çıkmış durumda.

“DOĞRU DÜZGÜN MÜDAHALE YAPILMIYOR”

Hastalandığını öğrendikten sonra eşini ilk kez 22 Haziran 2020’da, kapalı görüşte gören Esra Terzioğlu, karşılaştığı manzara karşısında şok olduğunu, eşini tanıyamadığını söyledi. Video mesaj yayınlayarak sesini duyurmaya çalışan Terzioğlu, eşinin halini anlatırken gözyaşlarını tutamadı:

“Dün görüşe gittim. Berbat bir haldeydi. Dehşet derecede çok kilo vermişti. Camın önüne kafasını dayadı. Benimle konuşurken gözleri kapanıyordu. Cama tıkladım, ‘Fatih kendini bırakma, beni dinle’ dedim. Onu mutlu edecek şeyler anlatıyorum, gülemiyor. Konuşamıyor, kendini ifade edemiyor, işaretle bir şeyler gösteriyor. Sadece herkesin ona dua ettiğini, neler yaptığını duyunca ağladı ağladı, gözlerinden ip gibi yaş akıyor.”

“MR ÇEKİLMEDİ, KORONA TESTİ YAPILMADI”

Cezaevi yönetiminin kendisine verdiği bilgilerin doğru olmadığını da belirten Terzioğlu şöyle devam etti: “Çünkü e-Nabız’dan ne yapılıp ne yapılmadığını görüyorum. Eşime de sordum yapılmamış, MR’ı çekildi diyorlar, çekilmemiş. Korona testi negatif çıktı diyorlar, test yapılmamış. Dünden beri bir şey yapmaya çalışıyoruz. Ama ben sesimi daha fazla duyurmak istiyorum.”

ACİLEN HASTANEYE SEVK EDİLMELİ

Eşinin hastalığına henüz teşhis bile konulmadığını anlatan Esra Terzioğlu, bir an önce tam teşekküllü bir hastaneye sevkedilerek teşhis ardından da tedavinin başlatılması çağrısı yaptı.

Cezası Yargıtay tarafından onaylanan Fatih Terzioğlu (40), en son STV’de yayınlanan Sungurlar dizisinin ikinci yönetmeni olarak çalışıyordu.

Hasta haliyle 23 ay daha cezaevinde yaşamak zorunda olan Fatih Terzioğlu’nun biri 11, biri 5 yaşında iki çocuğu var.

“Eşimin durumu hapiste daha kötüye gidiyor, hala teşhis yok, tedavi başlamadı”

BOLD ÖZEL

Günlerce görüştürmediler arkasından koronavirüs çıktı

Bitlis Cezaevinde aynı koğuşta kalan hasta tutuklu Ahmet Avcı ve kardeşi Mecit Avcı, koronavirüse yakalandı. 14 kişilik koğuşta 1 mahpus daha pozitif çıktı. Tatvan Devlet Hastanesine ise 20 mahpusun götürüldüğü iddia edildi.

SEVİNÇ ÖZARSLAN

BOLD ÖZEL – 10 aydır Bitlis Cezaevinde bulunan hasta tutuklu Ahmet Avcı ve koğuş arkadaşı olan kardeşi Mecit Avcı’nın koronavirüs testi pozitif çıktı.

“ÖNCE TELEFON BOZUK DEDİLER”

Bold Medya’ya konuşan Ahmet Avcı’nın eşi Fatma Avcı, yaşananları şöyle anlattı: “Eşimin ve kardeşinin haftalık telefon görüşmesi normalde çarşamba günü ama aramadılar. Cezaevini aradık. Telefonlar bozuk, perşembe aratırız, dediler. Yine aramadılar. Tekrar aradık, düzelmedi, haklarını vereceğiz, dediler. Cuma günü tekrar aradık, yine görüştürmediler. Böyle olmaz, doğru düzgün bilgi verin, deyince koğuşta 3 kişide virüs var, o yüzden görüştüremiyoruz, cevabını aldık.”

Zaten bağırsağında kist olan ve ameliyat edilmesi gereken eşi ile kaynının virüse yakalandığını öğrenen Fatma Avcı, e-Nabız’ı kontrol edince ikisinin de test sonuçlarını gördüklerini belirtti. Fatma Avcı ayrıca eşinin 14 kişilik bir koğuşta kaldığını da ifade etti.

Öte yandan Tatvan Devlet Hastanesine 20 mahpusun götürüldüğü belirtildi.

AHMET AVCI’NIN TEST SONUCU

MECİT AVCI’NIN TEST SONUCU

 

İKİ KARDEŞ DE ÖĞRETMEN

Sosyal bilgiler öğretmeni Mecit Avcı, Ağustos 2016’dan bu yana Bitlis Cezevinde tutuklu. Cemaat soruşturmaları kapsamında tanık ifadelerine dayanılarak tutuklanan Avcı, örgüt üyesi olduğu iddiasıyla 12,5 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Dosyası Yargıtay’da.

BAĞIRSAĞINDA KİST OLAN HASTA BİR TUTUKLU

20 yıldır tek böbreğiyle yaşayan tarih öğretmeni Ahmet Avcı (44) ise aynı zamanda hasta bir tutuklu. 10 aydır hapiste olan Avcı’nın bağırsağında 6 ay önce kist tespit edildi. 27 Ocak 2020’de Bitlis Devlet Hastanesine kaldırılan ve endoskopi yapılan Avcı’ya doktor “Hemen ameliyat olmalısınız” demesine rağmen bugüne kadar tedavisi yapılamadı. Avcı, koronavirüs salgını ve cezaevindeki hijyenik olmayan ortam nedeniyle ameliyat olmak istemedi. Cemaat soruşturmaları kapsamında 5 Ekim 2019’da tutuklanan Ahmet Avcı, 7,5 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Ahmet Avcı’nın dosyası da Yargıtay’da.

GERGERLİOĞLU: NEDEN GİZLENİYOR?

HDP Milletvekili ve insan hakları savunucusu Ömer Faruk Gergerlioğlu, Adalet Bakanlığı’na Bitlis Cezaevindeki vakalarının neden gizlendiğini sordu.

Sosyal medya hesabından paylaşımda bulunan Gergerlioğlu: “Corona niye gizleniyor? @adalet_bakanlik “3 gündür Bitlis cezaevini arıyoruz, bize doğru düzgün cevap vermiyorlar. Bugün amcamın da babamın da e nabzına girdim ve covid19 larının pozitif çıktıklarını öğrendim. Babam rahatsız tek böbrekli bu yüzden içerde kalmasından korkuyoruz”

Üç çocuğu bulunan Ahmet Avcı, Murathan (11) ve Saadet Hediye (17) ve eşiyle birlikte Bitlis Cezaevinde bir görüş gününde, Ocak 2020. Fatma Avcı, eşinin şu anda çok daha zayıf olduğunu söylüyor. Evli olan Mecit Avcı’nın ise iki kızı var.

Hasta tutuklu Ahmet Avcı: Bağırsağımda kist tespit edildi, sağlık durumum çok kötü

Okumaya devam et

BOLD ÖZEL

Türkiye Enes Kanter’den sonra Furkan’ı da izleyemeyecek!

NBA’de Enes Kanter’li Boston, Furkan Korkmaz’lı Philadelphia ile playoff’ta eşleşti. Sadettin Saran’a ait S Sport, geçen yıl olduğu gibi bu kez de Kanter’in maçını yayınlamazsa tarihi bir sansüre daha imza atacak.

MUHAMMET ALİ TOKSOY

BOLD – Kovid-19 salgını nedeniyle 11 Mart’ta ara verilen ve 31 Temmuz’da Orlando Walt Disney Tesisleri’nde özel olarak hazırlanan bir kampüste tekrar başlayan Amerikan Basketbol Ligi NBA’de normal sezonun sona ermesine iki gün kala playoff eşleşmeleri, biri hariç belli oldu.

BATI KONFERANSI EŞLEŞMELERİ

Batı Konferansında ikinci sırada yer alan LA Clippers, Dallas Mavericks ile eşleşti. Denver Nuggets’ın rakibi Utah Jazz, Houston Rockets’ın rakibi de Oklahoma City oldu. Bu eşleşmede Houston’lu Russell Westbrok ve Oklahoma’da forma giyen yıldız oyuncu Chris Paul yıllarını verdikleri eski takımlarına karşı oynayacaklar. Batı Konferansı’nı lider olarak bitiren Los Angeles Lakers’ın rakibi ise henüz belli değil. Portland, Memphis, Phoenix ve San Antonio Spurs, Batı Konferansı’nda 8. sırayı almak ve Lakers’ın ilk tur rakibi olmak için son maçlarını ve ardından Play-in karşılaşmalarını oynayacaklar.

DOĞU KONFERANSI EŞLEŞMELERİ

Doğu Konferansını lider olarak bitiren ve NBA şampiyonluğunun favorileri arasında gösterilen Milwaukee Bucks, normal sezonu 8. sırada bitiren Orlando Magic ile eşleşti. Sezonu ikinci sırada tamamlayan geçen senenin NBA Şampiyonu Toronto Raptors ise 7. sırada yer alan Brooklyn Nets ile karşılaşacak.  İndiana Pacers, Miami Heat ile eşleşirken, hangi takımın ev sahibi avantajını kazanacağı cuma günü birbirlerine karşı oynayacakları normal sezonun son maçından sonra belli olacak. Doğu Konferansı’nı 3. sırada bitiren Boston Celtics ise sezonu 6. sırada tamamlayan Furkan Korkmaz’lı Philadelphia ile eşleşti. Maçları yayınlayan kanal henüz bir açıklama yapmadı ancak Türkiye spor tarihine geçecek bir sansüre tanıklık edebilir.

SADETTİN SARAN’IN S SPORT KANALI

S Sport kanalı geçen sene Batı Konferansında finale gelinceye kadar Portland maçlarını, Enes Kanter oynadığı için yayınlamadı. Yıldız oyuncunun muhteşem performanslarını Türk basketbolseverler izleyemedi. Batı Konferansı Finalinde Portland, Golden State Warriors ile eşleşince, basketbolseverler final maçlarının yayınlanacağını düşündü. Ne olursa olsun şimdiye kadar NBA tarihinde Konferans Finaline sansür uygulayan bir ülke olmamıştı. Ancak S Sport Batı Konferansı Finalleri’ni yayınlamadı. Sadettin Saran’ın sahibi olduğu S Sport, Portland, Batı Konferansı şampiyonu olur ve NBA Finaline kalırsa, final maçlarını da kesinlikle yayınlamayacaklarını açıklamıştı.

REKOR ENES KANTER’DE

Boston Celtics-Philadelphia playoff maçlarını Türk sporseverler, Türkçe seyredemeyecek. Philadelphia da çok iyi bir sezon geçiren ve son maçta Toronto Raptors’a 21 sayı atan Furkan Korkmaz’ın performanslarına canlı olarak şahit olamayacak.

Boston Celtics’de forma giyen Enes Kanter, kulüp tarihinin en fazla hücum ribaundu alan oyuncusu unvanını taşıyor. Kanter, bu istatistiği dolayısıyla Double-double canavarı olarak anılıyor.

Okumaya devam et

BOLD ÖZEL

15 Temmuz’dan sonra parkta gizlenerek hayata tutunan bir komutanın hikayesi

Birçok gazeteci gibi Türkiye’den ayrılmak zorunda kalan ve 4 yıl önce Kanada’ya yerleşen gazeteci Arzu Yıldız, ilk Türkçe romanı Sokak’ta 15 Temmuz’dan sonra parkta gizlenerek yaşayan bir komutanın hikayesini anlatıyor.

SEVİNÇ ÖZARSLAN

BOLD ÖZEL – Sürgün gazeteci Arzu Yıldız, 4 yıl içinde 3 kitap yazdı. İlk ikisi İngilizceye çevriliyor. Üçüncü kitabı Sokak, Türkçe ve online yayınladı. 15 Temmuz gecesi ailesiyle vedalaşıp ‘sokağa inen’ Ahmet komutanın hikayesi gerçekten ilginç. Kitabı okurken, herhalde bu gerçek bir hikaye değildir, diye düşünmüştüm. Böyle bir komutanın var olduğunu söyleyince şaşırdım. 1,5 yıl parkta yaşadıktan sonra Avrupa’da yerleşen Ahmet’in yaşadıkları ve iç hesaplaşmaları okunmaya değer.

Yıldız ile sadece romanını konuşmadık. Biri 7 aylık olmak üzere geride bıraktığı 2 kızına 3 sene sonra kavuşan Yıldız, Türkiye’de haksızlığa uğrayan insanların daha güçlü bir duruş sergilenmesi gerektiğini ifade ediyor. Pişmanlıklarından, bir de yalnızlığından bahsediyor. “İçimdeki yalnızlık duygusunu artık kimse dolduramıyor… ” diyor. Bu süreçte ise haddini bilmeyi öğrendiğini, sosyal medyada eskiden kullandığı dilden utandığı belirtiyor. Bir restoranda günde 15 saat çalışıp 3 kitap yazan Arzu Yıldız Sokak’ı Bold’a anlattı.

Sokak’ın akıcı bir üslubu ve merak ettiren öyküsü var. İlk romanınız mı?

Bu aslında üçüncü kitap. Buraya geldiğimde Türkiye’de gözaltı sonrasında yaşadıklarımı ve Kanada’ya kadar uzan süreçte yaşadıklarımı yazdım. O biraz da yol hikayesiydi. Sonra da Kanada’da yaşadıklarımı anlatan başka bir kitap yazdım. Onlar İngilizce’ye çevriliyor. Türkçe yayınlamayı düşünmüyorum o kitapları. Sokak, Türkçe yayınlanan ilk romanım diyebiliriz.

Niye Sokak’ı Türkçe yayınlamak istediniz?

Türk halkı beni anlasa zaten bir kaçış öyküsü, ayrılık öyküsü yazmazdım. O yüzden Türkçe yayınlamak istemedim. İlk kitabımda kendi hikayemi anlattım. Ölürsem, bir kaza olursa çocuklarıma başımıza gelenleri benden daha iyi kim anlatacak diye düşündüm. Çok dürüst bir şey yazdım, bütün her şeyi, ne yaşadıysam, o kamp süreci, bu eve girene kadar hepsini. İkinci kitapta Kanada’da yaşadıklarım var. Güzel bir roman oldu. Bir Batılı da okusa anlar, Doğulu da… Şimdi bir tane daha da yazıyorum. 10 güne o da biter.

O kitapta ne anlatıyorsunuz?

O kitap torunlarına bakmak zorunda kalan bir dedenin öyküsü. Okuyan ne diyecek bilmiyorum ama ben çok hissederek yazıyorum.

Sokak’ta 15 Temmuz’dan sonra parkta yaşayan bir komutanın hikayesini okuyoruz. Gerçekten böyle bir komutan var mı?

Evet, gerçekten parkta yaşayan böyle bir komutan var. Ama herhangi bir kimlik biçmedim Ahmet’e. Hikayesi o kadar güçlüydü ki onu herhangi bir kimliğin içinde hapsetmek istemedim. Ayrıca zamana da diyebilirim. Çünkü hikayenin kahramanını geçmişte hangi tarihe koyarsanız, oraya da uyuyor. Mevcut Ortadoğu ortamında muhtemelen ileriki bir tarihe de koysanız uyacak. Kitaplarda zaman ve mekan kısıtlaması olmaması gerektiğine inanıyorum.

Herhangi bir kimlik biçseniz ne olur, ‘ölümcül kimliğe’ mi dönüşür?

Politika ve bir ülkenin iç meseleleri o kitabı, hikayeyi körleştiriyor. Bir yere hapsediyor. Kendi penceremden Ahmet’e bakıyorum. Beşir gibi de kimdir, ‘ne’cidir diye sormak istemiyorum. Türkiye’de sürekli herkese bir kimlik biçiliyor. Sen necisin, o neci, bu neci. Hangi karakterli, akıllı, kendini donatmış bir insan bunu sorar. Ya da hangi karakterli bir insan bu soruyu muhatap alıp kendine bir kimlik biçme gereği duyar?

Ahmet’in hiçbir gruba aidiyeti yok mu diyorsunuz?

Benim biçmediğim kimliği Ahmet’e biçmelerini istemiyorum. Hiçbir yere aidiyeti yok. Adam din konuşmuyor, siyaset konuşmuyor. Ben 15 Temmuz’da başına iş gelen Ahmet’in hikayesini yazmışım. Mesela sadece cemaat mensuplarının başına iş gelmedi ki 15 Temmuz’da. Cemal Yıldırım var, benim gibi alakasız birçok tip var. Türkiye’de devran hep aynı noktaya dönüyor. Dolayısıyla bu hikayeler hep olacak. Bu herkesin hikayesi. Berfo Ana’nın oğlu Cemil’in de hikayesi. Bu haksızlıklar Türkiye’de yeni değil. Ya da dünyanın herhangi bir yerinde adalet arayan bir insanın hikayesi. Üstelik bu hikayede Ahmet mücadeleci, kavgası kendiyle. Kimseyle değil.

Ahmet, Türkiye’deyken tanıdığınız biri miydi?

Hayır. Tesadüfen öğrendim hikayesini. Kendisiyle birebir hiç görüşmedim. Görüşmek istemedim. Klasik bir asker kafası çıkarsa bütün hayallerim suya düşecekti.

Kimden öğrendiniz hikayesini?

Benim çok yakın bir arkadaşımla Yunanistan’da kampta karşılaşmışlar. Bir iki detay sordum. Ahmet 1,5 sene kadar Ankara’da bir parkta kalıyor. Romanda daha kısa bir süre kalıyor.

Bir gazeteci olarak böyle bir komutanla neden tanışmak istemediniz? Klasik bir asker kafası derken ne demek istiyorsunuz?

Ben çok vatan-milletçi adamları sevmiyorum. Asker de sevmiyorum. Ama bu adam çok cesur biri ve meydanda gizleniyor. Öyküsü çok takdir edilecek bir şey. Üniformasını çıkartıp gerçekten çöpçüye dönüşmüş. Çok da zeki. Anlatılmaya değer bir hikaye. Diğerleri hepsi sıradan. Bu çok sıradışı. Onu Mozambik’te bir meydana ya da Irak’da dünyanın herhangi bir ülkesinde meydana koysanız o şekilde oturuyor. Herkesin şaşıracağı bir öykü. Başka öykülere benzemiyor.

Yaşadıkları ne kadarı gerçek, ne kadarı kurgu?

Ahmet gerçekten dilenmiş, kağıt toplamış. Bildiğin bir evsiz gibi yaşamış parkta. Saçları uzamış, gerçekten kokuyor, insanlar ondan tiksiniyor. Ve gerçekten de ilk gün gitmiş (16 Temmuz 2016) parka. Ve o kadar süre boyunca ailesiyle hiç iletişime geçmemiş.

O da biraz tuhaf değil mi? Ülkede kıyamet kopuyor. Ailesini aramıyor, çoluk çocuğunu merak etmiyor.

Merak ediyor aslında. Bir iki kişiyle haber göndermiş, ama sağlıklı bilgi verilmemiş ona. Bir de tüm bunlara cevap verirsem kitap özeti gibi olur. Okumaya gerek kalmaz. Zaten çok meraklı ve az okuma, araştırma özelliği olan bir toplum bizim toplumumuz.

Onca zaman parkta yaşayıp fark edilmemesi normal mi, olabilir mi böyle bir şey?

Normal bence. Fark edilmemiş zaten. Parkta gizlenmeye çalışması çok mantıklı. Hep göz önünde olmak gizlenmekten daha kolay saklar seni. Ben aslında karakter olarak görmek istediğim Ahmet’i yazdım, gerçekte olan Ahmet’i değil.

Ahmet’in şu anda nerede olduğunu biliyor musunuz?

Evet, Avrupa’da yaşıyor.

Kitapta en çok dikkatimi çeken Ahmet’in iç hesaplaşmalarıydı. Sürekli özleştiri yapıyor. Bu süreçte birçok insan iç muhasebe yaptı…

Herkes yaptı mı? Ben bilmiyorum, kimsenin yaptığını görmedim… Sürekli bir nefret dili var. Bunlar gitsin, şu da gebersin… Bu çok çirkin bir şey. Ben düşmanım da olsa süründüğünü görmek istemiyorum. İnsan kalmak istiyorum. Gece uyurken salakça fantezilerle uyumak istemiyorum. Hayat devam ediyor. Sürekli bir adamla uğraşılmasını da doğru bulmuyorum. Erdoğan’dan önce sanki Türkiye çok mu güzeldi? Sonra güzel mi olacak?

Güzel değildi tabi ama tam o dönemlerde adalet iddiasıyla kurulan bir parti bu hale gelmesi insanlarda hayal kırıklığı yarattı. Şiir okuduğu için hapis yatan dini sohbete gitti diye insanları tutukluyor. Ama nefret dilinden ben de hoşlanmıyorum.

Sorun adalet sorunu! Bir adam istedi diye bir kadın doğumhaneden alınmaz. Benim burada olmama neden olan kararda Erdoğan’ın imzası yok. Bir Savcı, bir hakim ve bir polis imzası var. Bu imzalar hukuksuz. Ama yine de şunun altını çiziyorum. Kısacık ömrümü bana ne oldu diye tüketmek , üzerime nefret ve intikam yükünü bindirmek ve bunlarla yaşamak istemiyorum. Ben ömür denen bu yolu az yükle, hafif sonlandırmak istemiyorum. O çapsız, güçsüz ve hukuksuzluğa imza atan insanların onursuz hayat hikayesi kendilerine verilecek en büyük ceza. Ölüm var ve herkesi eşitliyor. Bu dünyadan götüremeyeceğim hiç bir şeyin hamalı, esiri olmak istemiyorum. Olanlar buyursun.

Ahmet gibi siz yaptınız mı iç hesaplaşma?

Gazetecilik yaparken neden ünlü isimlerin davalarına koşturduğumu çok sorguluyorum. Gerçek hikayeler bizim önemsemediğimiz yerlerde. Medya korosuna katılmışım. Üçüncü koridordaki olaylara bakmadım. Semra Özal ya da Mehmet Ağar gibi isimlerin haberlerini takip ettim. Bir de kötü senin nasıl tanımladığınla alakalı. Yaşadıklarımdan gayet mutluyum ben. Kötü ya da dram gibi gelmiyor. Ben hayatımda başıma gelen her şeyi iyi tarafı ile görüyorum. Ayrıca yaşamı bu yönüyle seviyorum. Zorluk yoksa basit bir hayat, kolay elde edilen şeyler değersiz olur. Sezen Aksu’nun şarkısı vardı “açıdan geçmeyen şarkılar biraz eksiktir” ben de hayata böyle bakıyorum. Yağmur yağdıktan sonraki toprak kokusu gibi. Şikayet alışkanlığa dönüşür ki bu da çekilmez kılar hem yaşamı hem o kişiyi.

Kalbiniz, canınız acımadı mı hiç? Ahmet’in hikayesini okurken sizin de acınız hissediliyor. Sonuçta 7 aylık bebeğini bırakıp yola çıkmak zorunda kalmış annesiniz.

O çok zordu. Ama ne yapabilirim ki… Çocuğun altını değiştirip sütünü vermek de annelik değil ki. Bir de sadece kendi çocuğuma mı anne olacağım. O bir ayrıcalık vermiyor ki bana. Yolda kaç çocukla tanıştım. Kaç kişiye anne oldum. Elbette zordu. Kendim nasıl bir annem olsun isterdim sorusunu sordum. Güçsüz mü yoksa sağlıklı ve dinç mi? Bu beni diri tuttu. Ve artık iki çocuk demiyorum. Bir sürü çocuğu kendi çocuğum gibi seviyorum. Diğer yandan toplumun duygusu alındı. Duygusuz bir toplumdan duygu dilenmenin ne getirisi olabilir?

Duygu dilenmekten ziyade insanlar hak arayışında değil mi? Haksızlığa uğruyorlar ve bunu dile getiriyorlar.

Dile getirmek var, gına getirmek var. Karşında salya sümük bir insan mı görmek istersin, güçlü bir insan mı? Bu ülkede, 105 yaşındaki Berfo Ana duruşma salonunda “benim oğlum nerede” diye sordu. Senin ondan ne farkın var? Böyle bir coğrafyadan geliyorsun. Ben kundakta çocuk bıraktım. 7 aylıktı. Burada beni tanıyan herkese sorabilirsiniz, bir gün bile lafını etmedim.

4 yıl geçti. 2-3 sene kimse konuşmadı. Sustular, beklediler, dayandılar. Salya sümük ağlıyorlar demek biraz acımasızca değil mi?

İlk başlarda kimse konuşmuyordu evet, konuşmaları önemli ama ben etrafıma baktığımda şunu görüyorum. İnsanlar hayata hiç hazır değilmiş. O kadar büyütüyorlar ki başlarına gelenleri. Yaşadığın zulüm sana devletten gelmiş. Ayrıca bu bugünün acısı da değil. Hep böyleydi. Etrafına baktığında görmek istediğinde çok büyük dramlar yaşadı insanlar. Asitli kuyulardan ceset çıkarıldı. Kayıplar Cumartesi anneleri var. Hrant Dink, Tahir Elçi cinayeti. Erdal Eren olayı. Hangi birini sayacağım. Bu devletin zulmü. Hep böyleydi.

Evet bunlar doğru. Fakat bahsettiğiniz olaylarla ve insan hakları alanında gazetecilik yapanlar, ‘ilk defa cemaattekiler işkence görmüyor’ diyerek bugün başkentin göbeğinde işkence gören insanları haber yapmaya değer görmüyor. Bu cümleyi aynen bir gazeteciden duydum ben.

Bu sözü söyleyene gazeteci diyemeyiz. İşkenceyi meşrulaştıran birinin ciddiye alınıp yazma şansı verilmesi ve hala bu gazeteci sıfatını kullanması utanç verici. Ben duymadım bunu kim dedi bilmiyorum. Otorite mi bu salakça, suç teşkil eden yorumlarını konuşmak dahi gereksiz… Öte yandan, hayatın rutininde de acı var. Babanı kaybedebilirsin, annen, çocuğun ölebilir. Allah korusun bir kaza geçirip sakat kalabilirsin. Benim gibi bir insana bu yapılır mı, kocamı özledim, karımı özledim… Bunlara inanamıyorum. Çocuğumun psikolojisi çok etkilendi diyorlar. Hayatta her şeye hazır olmak lazım.

Bir parkta yaşamaya insan ne kadar hazır olabilir ki?

Bu hayat güllük gülistanlık bir yer değil ki. Benim çocuklarımın da psikolojisi var. Benim de görünenin gerisinde yaşadığım çok şey var. Ben “bana bunu yapıyorsunuz” diye ağlamak yerine, “bana bunu yapamazsınız. Ben suçlu değilim” diyerek başını dikerek, karşılarında durmaktan bahsediyorum. Adam ağlamaya acısa öyle bir vicdanı olsa zaten yapmaz. Haluk Savaş, Melek Çetinkaya, Ömer Faruk Gergerlioğlu, Sezgin Tanrıkulu ya da cumartesi anneleri tam bunu yapıyor. Haksızsınız diyor! Ahmet Altan hapse girerken “bizi hapisle korkutamazsınız hukuksuzluk yapıyorsunuz. Girdik hapishanelerinizi gördük. Yine gireriz. Yine söylerim” dedi. Demek istediğim tam da bu.

Siz çok güçlüsünüz, her kadın öyle olmayabiliyor. 

Kadınlar güçsüz diye bir şey yok. Cinsiyet üzerinden bakmıyorum. İnsan olarak bana göre olması gerekenden bahsediyorum. Hoş bana göre kadınlar erkeklerden çok daha güçlü. Ben ağlayan adamı niye görmek isteyeyim hayatımda. Çalışmayı sevmiyor. Ve şükürsüzlük görüyorum. Aslında inançlı insanların hiç şükretmediği, kadere daha çok isyan edip “niye benim başıma bu geldi” sorusunu sorduğunu görüyorum. Tabi bu asla bir genelleme değil. Bazı insanlarda tanık olduğum durum bu. İnsanoğluna verilen tek gerçek ölüm. Hayatın her anı geri dönülmeyen bir mucize. Güzel bir şey yaşıyoruz biz. Bu dram değil. Sevdiğin zaman dramdan çıkıyor. Hayatımdaki iyi şeyden de ben sorumluyum, kötü şeyden de. Mücadele içinde geçen bir ömrü, örgü örerek, dizi izleyerek geçecek bir ömre tercih ederim.

Bu noktaya ne zaman geldiniz? Yaşadığınız şeylerden sonra mı?

Türkiye’deyken de böyleydim. 2,5 senede lise bitirdim. Üç dört kez uzaklaştırma aldım. Hoşlanmadığım şeylere çok rahat sesimi yükseltirim. Üniversitede de disipline gittim. Bildiğimi söylediğim için. Hep böyle yaşadım. İnsan sonradan olmaz ki. Bana yardım edin, elimden tutun, hiç demedim ki… Ayrıca içerisinde olduğun bir ideolojiyi savunmak hak savunuculuğu değil. Olmadığın, maddi ve manevi beklentisiz yaptığın şey kıymetli. Bunu sen bil yeter. Kimse bilmese ne olur? İspata çalışılan şey savunmadır ve samimi değildir. Ölen askerin evine gidiyorlar mesela, ama oğlu dağa çıkan adamın kapısını çalmıyorlar, “biz ne yapabiliriz çocuk neden dağa çıktı” demiyorlar. Senden olmayanı, benzemeyeni anlamaya çalışmak lazım. Bugün Cemaate yapılan da bize benzemiyorsunuz diye yapılmıyor mu? Benzetmek arzusu niye? Beklenti niye? Benzemeyene saygı ve alan vermelisin bu gerçek demokratlıktır İşte. Ben benden olanın sesiyim diyen samimi gelmiyor.

Peki bu dönemde sizi en çok zorlayan şey ne oldu?

Ben zaten insanlara sırtımı yaslamam. Kendi ayaklarım üzerinde durmayı severim. Ama bu dönemde aldığım en büyük ders, öğrendiğim şey ne oldu biliyor musun… O kadar yalnızsın ki… Gerçekten acayip yalnızsın. Ve bende oluşan bu yalnızlık duygusunu hiç kime artık dolduramıyor. Konuşmaktan çok yazmayı seviyorum artık. Kırgınlığım vardı önceden şimdi o kırgınlık hissinden utanıyorum.

Mesleki özeleştiri dışında kişisel eleştirileriniz de oldu mu?

Sosyal medyada herkes bir laf sokma yarışına giriyor. Ben de yaptım bunları eskiden. Şimdi o kadar utanıyorum ki… Ben bu adamdan ne kadar iyiyim ki ona bir şey diyorum? Haddimi bilmeyi öğrendim. Herkese ahlak dersi ya da terbiye vermek, bak şunu şöyle düşün demek yerine kendimdeki eksikliklere odaklandım. Kendi hayatımı ve karakterimi sorguluyorum. Kullandığım dilden o kadar rahatsızım ki, insanlara niye böyle şeyler yazdım, genelledim? Bana yapılmasını istemediğimi yapmışım.

Bir gazetede yazamayacağınız hakaretvari cümlelerin sosyal medyada ‘burası benim alanım’ diye yazılmasına karşıyım ben. 

Ben sandalyemi aynanın karşısına koyuyorum. Bana bakıyorum ve kimseye bir şey söyleyemiyorum kendime bakınca. Her şeyi bilmiyorum. Herkesten iyi akıllı değilim. Kendimde eksiklerimi kapatmaya çalışıyorum. Ömrümü başkalarını dikizleyip, akıl vererek geçirmek istemiyorum. İnsan dünyada hep kendini arar değil mi? Başkalarına bakarken kendini iyice kaybeder. Aynayı karşımdan kaldırmamaya özen gösteriyorum.

Romanda sokak diline ve hayatına hakim olduğunuz anlaşılıyor. Gerçekten ‘sokak’ı tanıyan biri misiniz yoksa sadece gözlem mi?

Mahalleden çıktım yani. Köyde büyüdüm. Kayseri’de Hürriyet Mahallesinde büyüdüm. Sonraki hayatım Ankara Batıkent’te geçti. Lisedeyken bayağı serseri yaşıyordum. Sokakları Ahmet’ten çok daha iyi bilirim. Evsiz değildim ama gece 12’de, 1’de geliyordum. Çok da arkadaşım var, sokakta kalmış, ailesini kaybetmiş. Ben evimde de yatırdım sokaktan çocukları, insanları. Sokağa bilmeyen hayatı anlamaz.

Okumaya devam et

Popular